Pies Pawłowa w psychologii – szczegółowy eksperyment

Reklama

pt., 07/23/2021 - 22:36 -- MagdalenaL

Nasze postępy naukowe nie wychodzą jak królik z magicznego kapelusza maga, ani nie wyglądają jak moneta, którą mieliśmy za uszami, wymagają rygorystycznych badań i pracy. Wszyscy słyszeli o psie Pawłowa, ale co to właściwie znaczy? Dlaczego zwierzę to stało się tak słynne? O co chodzi?

Pies Pawłowa to nazwa eksperymentu Iwana Pawłowa, który zaowocował tak zwanym warunkowaniem klasycznym, znanym również jako warunkowanie Pawłowa.

Na Animal Planet chcieliśmy napisać artykuł wyjaśniający, jak to doświadczenie na zawsze zmieniło podejście do badań nad behawioryzmem.

Dzięki eksperymentowi Iwan Pawłow otrzymał upragnioną Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii i medycyny w 1904 roku. Zapraszamy do dalszej lektury, abyś mógł lepiej zrozumieć, czym jest pojęcie Pies Pawłowa w psychologii.

 

Kim jest Pawłow?

Przed przystąpieniem do wielkiego wyjaśnienia psich doświadczeń Pawłowa, na Animal Planet wydaje się nam ważne, zarówno niezbędne, jak i niezbędne, aby podać kontekst i opisać w kilku słowach, kim był Pawłow. Dlatego zaczniemy nasz artykuł poprzez wprowadzenie krótkiej biografii.

Iwan Pietrowicz Pawłow pod jego pełnym imieniem urodził się 14 września 1849 r. W Riazaniu zmarł 27 lutego 1936 r. w Leningradzie. Pasjonat nauki od najmłodszych lat. Kiedy rozpoczął naukę na uniwersytecie, mylnie wybrał karierę prawniczą, której nigdy nie skończył. Specjalizował się więc w fizjologii zwierząt, którą studiował na akademii chirurgii i medycyny. Na tym uniwersytecie miał okazję brać udział w lekcjach jednego z największych mistrzów tej dyscypliny, Élie de Cyon, dzięki jego naukom stał się prawdziwym wirtuozem techniki i metody. Dyplom uzyskał w 1879 r., a pracę magisterską obronił w 1883 r. W 1890 r. został absolwentem farmakologii w Wojskowej Akademii Medycznej w Sankt Petersburgu, w 1895 r. został profesorem fizjologii, a następnie dyrektorem Instytutu Medycyny Doświadczalnej św. – Petersburg (wtedy Leningrad), pozostanie tam do śmierci w 1936 roku. Uzyskał jeden z najwyższych zaszczytów, jakie można otrzymać, należąc do społeczności naukowej, w 1904 roku dzięki doświadczeniu otrzymał Nobla z fizjologii i medycyny za odkrycie zwane syndromem psa Pawłowa.

 

Teoria Pawłowa – Wyjaśnienie

Pavlov, wraz z początkiem XX wieku, przeprowadził eksperyment dotyczący funkcji żołądka psów, zbierając wydzieliny z gruczołu ślinowego. Pomysł polegał na pomiarze i analizie produkcji śliny psa w różnych warunkach i zawsze w odpowiedzi na pokarm.

Pawłow był drobiazgowym człowiekiem i codziennie karmił swojego psa o tej samej porze. Szybko zauważył, że pies zaczął się ślinić przed podaniem jedzenia, pies wiedział, że zbliża się pora posiłku i w ten sposób przygotował swoje ciało do spożycia pokarmu.

Pawłow postanowił zbadać tę właśnie funkcję. Jedzenie jest tym, co Pawłow określa jako znaczący bodziec. Przed karmieniem swojego psa testował różne bodźce dźwiękowe (co uczony nazwał bodźcem neutralnym), po chwili pies skojarzył bodziec neutralny z bodźcem znaczącym. Gdy eksperyment się powiódł, okazało się, że tak zwany „neutralny” bodziec finalnie wywoływał te same efekty fizjologiczne, co bodziec znaczący.

Poświęćmy czas i wyjaśnimy to w bardziej przejrzysty sposób.

Codziennie Pawłow jednocześnie karmił swojego psa i na przykład dzwonił dzwonkiem. Po jakimś czasie pies kojarzył dźwięk dzwonka ze swoim posiłkiem i zaczynał ślinić się bez jedzenia w pokoju. Nie miało już nawet znaczenia, czy była to pora jego posiłku, czy nie. To właśnie Pawłow nazywa warunkowaniem Pawłowa. Pies został wyszkolony do ślinienia się (odpowiedź fizjologiczna) na bodziec, który początkowo nie miał znaczenia.

Dzięki temu odkryciu Pawłow wykazał, że możemy skojarzyć coś, co nie wydaje się nam ważne (bodziec neutralny), z czymś, co jest dla nas obciążone znaczeniem (bodziec niosący znaczenie, w tym przypadku jedzenie), wywołując w ten sposób odruch fizjologiczny. .

Przykład teorii Pawłowa w przypadku jego psa:

Bodziec neutralny (dźwięk) → Bodziec, który wyzwala brak odruchu, brak odpowiedzi.

Znaczący lub bezwarunkowy bodziec (jedzenie) → Bodziec, który wyzwala bezwarunkową odpowiedź.

Reakcja bezwarunkowa → Reakcja wyzwolona przez bodziec bezwarunkowy w sposób odruchowy, bez konieczności uczenia się i przejawiająca się w formie emocji lub odruchu.

Powiązanie bodźca neutralnego (dźwięku) z bodźcem bezwarunkowym (pokarm) → Wytworzenie odpowiedzi warunkowej (ślina).

Po skojarzeniu przez psa neutralnego bodźca, który stał się bodźcem warunkowym (dźwiękiem) → Powoduje reakcję warunkową (ślinę).

Eksperymentując z układem żołądkowym psa, Pawłow dokonał ważnego odkrycia XX wieku.

Wielu badaczy kontynuowało te badania i odkryło, że ludzie, na przykład za pomocą reklamy, również mogą być uwarunkowywani. Pies Pawłowa zostaje w ten sposób przekształcony w socjologiczną analizę społeczeństwa w celu dostrzeżenia uwarunkowań Pawłowa na ludziach.

Autor: 
tłum. Weronika Leśny

Reklama